Beter laat dan nooit… dat wordt vervolgd…. De verbouwingsstress is in volle gang. Deze week is mijn huis omgetoverd tot nationale verblijfplaats voor allerlei klussers. Zussen met aanhang slapen her en der, af en toe komt zelfs de loodgieter/electricien langs om zijn werk te doen (nooit op het afgesproken tijdstip natuurlijk, maar dat schijnt een ongeschreven regel van bouwmensen te zijn). Deze week staat in het teken van muren bouwen, electriciteit aanleggen, een verwarming plaatsen, vloerbedekking leggen en 164 miljoen gaatjes stoppen. Dat laatste was vooral mijn werk. Maar niet de gaatjes waar je niet bij kunt zonder ladder, want ik ben natuurlijk toch al behoorlijk zwanger inmiddels.

Over vier weken gaan we op vakantie. Dan moet die kamer af zijn. Niet alleen vanwege die vakantie,  ook omdat de fotograaf dan al langs is geweest om de prxe1chtkamer op de foto te zetten. Want onze eigen kinderen styliste, Madeleine, heeft de kamer ontworpen. En straks, als hij af is, komt hij zowaar in het blad. Dus heel Nederland kan straks mijn babykamer bekijken. Alleen moeten jullie nog eventjes geduld hebben…. Net zoals ik geduld moet hebben als het gaat om wachten op deze baby. Want inmiddels begin ik behoorlijk nieuwsgierig te worden naar wie er al een tijdje in mijn buik zit…

Ik ben zwanger! Zo, het hoge woord is eruit. Zestien weken alweer. Het cliche is waar: deze zwangerschap gaat zxf3 snel. Soms vergeet ik zelf bijna dat ik zwanger ben. Gewoon, omdat er nu zo veel andere dingen op het dagprogramma staan. Naar de speeltuin met Krijn, boodschappen doen, werken, een huis verbouwen… Het komt vast goed, maar zoals de zolder er nu nog uitziet, kan daar geen baby slapen! Robert zegt steeds dat ik me niet zo druk moet maken. Waarschijnlijk slaapt deze baby, net als Krijn nog steeds regelmatig doet, gewoon bij ons in bed. Dus waarom hebben we eigenlijk een slaapkamer nodig?! Zijn humor is leuk, en een beetje gelijk heeft hij ook, maar natuurlijk maak ik me druk! Ik moet er niet aan denken dat we straks met drilboren oude badkamervloeren uit het huis moeten slopen, terwijl er een pasgeboren baby ligt te slapen!

Dit weekend leek het ineens alsof ik mxe9t buik ben wakker geworden. Zelfs op mijn werk zeiden ze het: ‘Hxe9, je bent ineens xe9cht zwanger!’ Op zulke momenten vliegt de verbouwingsstress me even aan. Nog vier maanden, dan moet die zolder xe9cht klaar zijn. En als het even kan de tuin (want dan is het zomer) en de laatste klussen aan de keuken ook. Het is echt heel leuk hoor, zo’n oud huis. Maar dat het zxf3 veel werk was, daar heb ik me echt op verkeken.

Wordt vervolgd…

Pfff, dat is lang geleden. Veel te lang geleden. Na een wintersport, een nieuwe verbouwing (koop nxf3xf3it een oud jaren ’30 huis) en een hele stapel werk op mijn bureau, leek er steeds geen tijd een nieuw stukje te schrijven. Krijn wordt al weer bijna twee! Aan het eind van deze maand al. Het rent inmiddels rond (hoezo, ik heb me ooit zorgen gemaakt over niet gaan lopen), hij zegt soms al zinnen van vier woorden achter elkaar en hij weet heel goed wat het woordje nee betekent. Ontdeugend? Onzettend. Soms zelfs ronduit vervelend.

Hoe komt het toch dat hij onderweg naar de supermarkt en van de supermarkt weer naar huis altijd een heel lief mannetje is. Maar als we xedn die supermarkt zijn per defenitie een driftbui krijgt. Hij gilt alleen maar ‘xfait’ (wat betekent dat hij uit het wagentje wil), of ‘mxe1miets’ (wat betekent: als ik dan het wagentje niet uitmag, wil ik nxfa smarties eten). Ondertussen scheurt hij de verpakking van de koffie of van een pak koekjes open en kan ik nog net de doos eieren opvangen die hij uit het schap weet te pakken. Zucht. ‘s Avonds klaag ik tegen Robert: ‘Ik ga xe9cht geen boodschappen meer met hem doen.’

Maar ja, de volgende dag ben ik alles weer vergeten. Als ik ‘s ochtends mijn ogen open doe en recht in zijn pretoogjes kijk. ‘Mama, Krijn wakkeh, Krijn optaan, mama ook!’ Dan smelt ik. Helemaal als hij daar aan toevoegt: ‘Mama, even knuffe’ en zich aan me vastklampt als een aapje. En voordat ik het weet sta ik weer in die supermarkt. Met Krijn. En zweer ik dat het de laatste keer is dat ik met hem boodschappen doe.

Nooit gedacht dat je met een kind zxf3′n leuk oud en nieuw kon hebben. Van te voren was ik bang voor wakker worden van het lawaai, huilbuien, ik boven met kind, robert beneden met vuurwerk … Nee hoor, het liep heel anders.

Krijn voelde dat het feest was 31 december. Hij wilde pas om half elf (!?) slapen. Nu is meneer nooit een beste slaper geweest, maar dat was wel het toppunt. Maar ach, tot die tijd speelde hij lief, dus wat gaf het. Natuurlijk werd Krijn om twaalf uur wakker. Hij wilde ‘na beneme’ (vertaald: naar beneden), vuurwerk kijken. De oh’s, en ah’s kwamen allemaal van hem. Hij was de jongste oud en nieuw vierder in de straat. Uiteraard wilde hij in pyama naar buiten. Daar werd het feestje voor Krijn alleen maar gezelliger. Om half drie wilde hij wel (nou ja, vooruit dan maar) met mama gaan slapen. Ik was doodop. Krijn had nog wel een uurtje door kunnen gaan.

Hopelijk hebben we volgend jaar weer een relaxed oud en nieuw. Mxe9t een feest-meevierend kind. (En hopelijk slaapt hij dan ook, net als deze 1 januari tot half elf ‘s ochtends uit…) 

"Krijn is toch nog veel te jong om naar de efteling te gaan?" Nou, dus niet! Met vrienden en hun kinderen (waarvan xe9xe9n nog een baby), gingen we afgelopen weekend naar de winterefteling. Lxe9uk dat het was. Ook ontzettend koud trouwens. Maar daar was niet minder leuk om. De eerste pret begon al in het sprookjesbos. Krijn leek het eerst nog een beetje spannend te vinden, maar al snel trok de zoon van vrienden (die ietsje ouder en dus stoerder is) hem mee. "Krijn hoor! Krijn kijk!", riep hij heel wijs. Wat was het een mooi gezicht: twee van die kleine kinderhoofdjes die in het sprookjesbos bij alle huisjes naar binnen gluurden. Als ze op hun tenen gingen staan, konden ze het nxe9t zien.

De pret werd alleen maar groter bij de droomvlucht. Het was al laat op de dag en de rij was gelukkig verdwenen. Heel trots zat Krijn tussen zijn papa en mama in, met zijn handjes heel stevig op de veiligheidsbuis van het karretje. Hij keek zijn ogen uit: al die elfjes, prachtige lichtjes en spannende trollen. Aan het eind riep hij: "Nog eh kier!!!" (vertaald: nog een keertje). Volgende keer mannetje, maar dan wel graag in de zomer!

Pff, wat een maand. Ik houd xf3ntzettend van december. Kerstboomlichtjes, een heerlijke sfeer in winkels en op straat, gluhwein… En ik ben best een familiemens. Maar tegelijktijd is het ook altijd passen en meten omdat je bij alle familieleden je gezicht wilt laten zien. Je eigen wensen en verlangens voor de feestdagen? Die kwamen later wel, als ik zelf een gezin zou hebben.

Nu is dat dus zo, heb ik dat gezin. Decemberstress was er al voor ik een kind had, nu heb ik er xe9xe9n en is er nxf3g meer stress. Alle opa’s en oma’s willen natuurlijk Krijn zien. Logisch. Krijn vindt het ook leuk hun te zien. Maar waar haal ik dat moment voor onszelf in vredesnaam vandaan?

Dit jaar heb ik de stoute schoenen aan getrokken. Exe9n hele kerstdag heb ik voor onszelf gereserveerd: voor Krijn, Robert en voor mij. We doen de deur op slot en gaan in pyama op de bank Dora’s kerstfeest kijken terwijl we poffertjes eten. Lijkt me geweldig. Al ver van te voren heb ik aan elk familielid deze kerstwens kenbaar gemaakt. Niemand durft me nog te vragen of we dit jaar op eerste kerstdag langskomen. Heel goed, want dat was precies de bedoeling. Kerstavond en tweede kerstdag, staat helemaal in het teken van anderen. Ontzettend leuk en gezellig. Maar eerste kerstdag is van ons. Volgens mij ga ik de leukste kerst xf3xf3it hebben!

Ik vind het eigenlijk steeds makkelijker worden. En leuker ook. Krijn begint met dag meer te kletsen, kan zichzelf goed van a naar b verplaatsen en is xe9xe9n en al gezelligheid. Hij weet ook precies wat hij wil. Als ik ‘s ochtends vraag of hij kaas of smeerworst op zijn brood wil, dan wijst hij aan wat hij die dag het lekkerst vindt. Of hij zegt bouwer. (Want, Bob de Bouwer smeerworst, wie heeft het in hemelsnaam verzonnen, maar goed) En hij kan ook heel goed appelstroop zeggen. Eigenlijk het best van allemaal. Waarschijnlijk vindt hij dat het lekkerst. Maar goed.

Ik kom er steeds meer achter dat ik niet zo’n baby moeder ben. Ik vind het nu veel leuker met Krijn dan anderhalf jaar geleden. Is dat onaardig om te zeggen? Toch begint het steeds meer te kriebelen voor een volgende. Het lijkt me heerlijk, weer zo’n klein, zacht, lekker ruikend, schitterend mini-babietje in mijn armen. Maar tegelijkertijd denk ik: pff, wxe9xe9r die dodelijke vermoeidheid, darmkrampen en babyfrustraties… En dan die bevalling! Als ik iets heel graag nxf3xf3it meer overdoe. Dus zeg ik tegen Robert: we wachten nog maar even. Aan de andere kant, we moeten toch een keer…

Ik dacht dat ik een kind had dat het nxf3xf3it zou gaan doen. Maar Krijn loopt! En hoe! Hij kan er geen genoeg van krijgen. Twee weken geleden stond hij ineens op en deed hij tien stappen, alsof het niets was. Niks eerst oefenen, meteen het echte werk.

Sinds een dag of drie, doet hij de hele dag niet anders meer dan lopen. Nog wel met zijn armen wijd, voor het evenwicht. En om de zo veel meter staat hij even stil om zijn evenwicht opnieuw te vinden. Geen enkel stuk speelgoed lijkt nu nog belangrijk, Krijn heeft duidelijk een nieuwe hobby. Hij wil nu zelfs naar buiten om te wandelen! Dan komt hij aangekropen met zijn schoentjes in zijn hand (want lopen met zijn handen vol, gaat natuurlijk nog niet). Apetrots ben ik op hem. En ook een beetje opgelucht. Zo zie je maar, uiteindelijk gaan echt xe1lle kinderen lopen…   

Wat doe je met een kind dat de hele dag aan je been hangt? Strelend hoor, als alleen mama goed genoeg is. De eerste paar dagen tenminste. Maar inmiddels word ik er gek van. Ik kan geen stap meet zetten zonder xf3f een huilend kind, xf3f een kind dat overal eer naartoe wil. Hoort bij de leeftijd, hoor ik iedereen zeggen. Prima, maar is er ook iets aan te doen?  De gouden tip hoor ik graag…

Vxf3xf3r Robert en ik een kind kregen, aten we regelmatig buiten de deur. Met z’n tweeen, of met vrienden, eigenlijk was het elk weekend raak. Het was gezellig, makkelijk, lekker…, dus waarom niet? De woorden rust en regelmaat? Die waren nog helemxe1xe1l niet op ons van toepassing. Wat veranderde dat zeg, toen we een kind kregen. Onze (bijna) wekelijkse uitstapjes waarbij het niet uitmaakte hoe laat het werd, waren ineens voorbij. In het begin was dat helemaal niet erg, maar nu beginnen we het toch steeds meer te missen. Dus toen we gisteren met vrienden uit eten gingen, was het niet alleen voor de kinderen feest, maar ook voor ons! Toch ziet het plaatje er inmiddels heel anders uit. Geen dure restaurants, of plekken waar je lang gaat tafelen. Dat gaat niet met kinderen. Krijn, inmiddels anderhalf, en zoon Silas van vrienden (twee jaar oud) moeten zich toch kunnen vermaken! Dus de keuze was snel gemaakt: pannenkoeken! Het was prachtig weer, dus konden we zelfs buiten zitten. Terwijl wij, als vanouds, eindelijk weer eens bij konden praten, vermaakten onze zonen zich in de aangrenzende speeltuin. Wat een goed idee was dit! Jammer dat tegen etenstijd bleek dat Krijn he-le-maal niet van pannenkoeken houdt. Geef hem een olijf en hij smult ervan, maar een pannenkoek: niet dus. Heel apart. Maar het idee was geslaagd: kinderen blij, ouders blij. Dit gaan we vaker doen!